Home

De Diablo fans hebben lang moeten wachten op een nieuw deel in hun geliefde reeks. Erg lang. In het tijdsbestek sinds het verschijnen van de vorige Diablo game hebben de aanslagen van 11 september en de daaruit voortvloeiende oorlogen plaats gevonden, kende een episch lange televisieserie als Lost haar begin en eind, en deden internetfenomen als youtube en facebook hun intrede. De verwachtingen waren dan ook zeer gespannen toen Blizzard medio 2008 – ook alweer vier jaar geleden – het derde deel in deze serie aankondigde. Diablo is immers niet zomaar een spellenreeks; ze worden door velen als de beste pc-games aller tijden beschouwd en zijn al sinds jaar en dag de onbetwiste heersers binnen het hack & slash rpg subgenre. Van Diablo 1 (1996) en Diablo 2 (2000) zijn vele miljoenen exemplaren verkocht en tot op de dag van vandaag zijn er nog velen die de games actief spelen op Blizzard’s eigen server Battle.net. Het moge dus duidelijk zijn dat Diablo 3 grote schoenen te vullen heeft.


De Diablo games spelen zich af in de duistere, gothische wereld genaamd Sanctuary. Sanctuary, woonplaats van de mensen, staat onder voortdurende dreiging van de demonische machten uit de Burning Hells, die uit zijn op haar verovering en corruptie. Aan de andere kant van het spectrum bevinden zich de engelen uit de High Heavens, die een wat ambivalente houding hebben ten aanzien van Sanctuary en de mensheid. De engel Tyrael staat aan de kant van de mensen, maar andere engelen zijn juist bang dat Sanctuary ten prooi zal vallen aan het kwaad en pleiten voor een preventieve vernietiging van deze wereld. De voornaamste leiders van de demonische troepen zijn Diablo en zijn broers Mephisto en Baal, de zogenaamde prime evils. Lange tijd geleden wist een orde van magiërs de prime evils op te sluiten in de zogenaamde soulstones. Opgesloten in deze zielestenen konden de prime evils eeuwen lang in bedwang worden gehouden, maar hun corrumperende invloed kon niet geheel teniet worden gedaan. Langzaam maar zeker kregen ze vat op de mensen die de stenen bewaakten en het was op deze wijze dat Diablo uiteindelijk vrij kwam in de catacomben onder de kathedraal van het dorpje Tristram. De held uit de eerste Diablo game wist Diablo uiteindelijk in de onderaardse dieptes te verslaan en dacht zijn overwinning te bezegelen door Diablo’s soulstone in zijn voorhoofd te drukken. Zoals te verwachten valt had dit echter een averechts effect en stelde deze daad Diablo in staat om geleidelijk het lichaam van de held over te nemen. In Diablo 2 gaat de bezeten held op pad om zijn eerder genoemde broers te bevrijden, achterna gezeten door nieuwe helden die dit proberen te voorkomen. Een achtervolging die van dorre woestijnen, tot tropische jungles voert en uiteindelijk eindigt in de hel zelf. Diablo weet zijn beide broers te bevrijden, maar wordt uiteindelijk samen met Mephisto verslagen. Hun soulstones worden voorgoed vernietigd. Baal weet echter te ontkomen en begeeft zich richting Mount Arreat, een heilige berg in het land van de barbaren, alwaar hij de worldstone hoopt te corrumperen. De helden weten Baal te verslaan, maar niet voordat hij de worldstone onherroepelijk heeft aangetast. De eerder genoemde aartsengel Tyrael besluit hierop om de worldstone dan maar in z’n geheel te vernietigen. Een catastrofale gebeurtenis waarmee Diablo 2 besluit.

Diablo 3 weet deze sterke verhaallijn helaas totaal niet overtuigend voort te zetten. Al met al is dit toch waarschijnlijk wel het grootste gebrek van Diablo 3. Zonder de boel te verklappen kan ik zeggen dat het plot zeer rommelig en incoherent aanvoelt, sommige zaken lijnrecht ingaan tegen hetgeen er in de voorgaande games is gebeurt, belangrijke plotwendingen als ware Deux ex Machina’s uit de lucht komen vallen en het geheel op een tenenkrommend slechte wijze wordt gepresenteerd in de vorm van povere dialogen en dito voice acting. Het twee jaar geleden uitgekomen Starcraft 2 was wat de storytelling van het huidige Blizzard betreft al een slechte voorbode, maar wat ze hier neer zetten is toch wel erg teleurstellend.

Over naar de graphics dan maar. Een van de grote controverses tijdens de ontwikkeling van Diablo 3 betrof de grafische vormgeving. Deze zou te kleurig zijn, te cartoony, te World of Warcraft-achtig. Het is waar dat Diablo 3 een stuk meer gestileerd is dan de eerdere delen, maar dit is niet per definitie iets negatiefs. De omgevingen hebben een schilderachtige uitstraling meegekregen, wat zorgt voor sfeervolle taferelen. Men moet ook niet vergeten dat Diablo 2 ook zeer kleurrijke omgevingen kende en lang niet alleen bestond uit duistere kerkers. Het grafische aspect waar Diablo 3 echter in uitblinkt – zoals alle Blizzard titels – is in de animaties. Deze zijn werkelijk waar een lust voor het oog en dragen voor een groot gedeelte bij aan het spelplezier. Monsters worden op allerlei manieren uiteengereten en vliegen na een harde mokerslag door het beeldscherm. Je kan de brute kracht van je aanvallen gewoon bijna voelen. Ook de verschillende skills zijn prima geanimeerd en hebben allen een totaal verschillende look.

Misschien wel de grootste prestatie van Diablo 3’s engine is dat ook minder bedeelde pc’s er prima mee uit de voeten kunnen. Pc’s van drie, vier jaar geleden zullen weinig tot geen moeite hebben deze game voluit te draaien. Het is altijd al een principe geweest van Blizzard om zo veel mogelijk spelers in staat te stellen hun spellen te spelen en het is goed om te zien dat Diablo 3 hier geen uitzondering op vormt.

Op het vlak van de gameplay is er op Diablo 3 weinig aan te merken, die is namelijk over het algemeen genomen uitstekend. Of je nou met een twee bijlen zwaaiende barbaar tekeer gaat, of een ijsstralen schietende magiër, hacken en slashen voelde nog nooit zo bevredigend aan en zag er nog nooit zo goed uit. De combat voelt niet alleen erg lekker aan, het is ook veel uitdagender en interessanter geworden dan bij Diablo 2. Waar je eerder slechts één of twee skills hoefde te spammen en op gezette tijden een potion moest drinken, ben je nu afhankelijk van een goede combinatie van skills om de overwinning te behalen en moet je bovendien door de toevoeging van cooldowns op potions veel tactischer spelen. Door de prachtige, bloederige animaties is het tevens een waar genot om naar te kijken. Wat dat aspect van de gameplay betreft is Diablo 3 veruit superieur aan zijn voorgangers.

De nieuwe character classes zijn ook stuk voor stuk pareltjes qua ontwerp. Ze hebben allen een geheel verschillende speelstijl en een uniek uiterlijk en zijn allen leuk om mee te spelen. De barbarian biedt brute kracht en mept zijn vijanden meters weg, de monk is een zeer behendige martial arts krijger en kan razendsnel vijanden uitschakelen, de wizard is fragiel maar kan vanop afstand vernietigend uithalen met een diverse hoeveelheid spreuken, de demon hunter combineert mobiliteit met boogschieten en dodelijke vallen, en de witch doctor heeft de beschikking over vodoo magie en een klein legertje ondode onderdanen.

Alhoewel de combat en classes zeer solide zijn, zijn er ook een paar zaken waar ik zo mijn twijfels over heb. Zo heeft Blizzard wat betreft skills en attributes het roer stevig omgegooid. Attributes (strength, dexterity, vitality, intelligence) gaan per level met een vaste waarde omhoog en kunnen dus niet langer door de speler ingedeeld worden. Daarnaast zijn de skilltree en skillpunten verdwenen. Om de zoveel levels speel je nu nieuwe skills vrij, die je kunt customizen met runes. Voor elke skill bestaan er een half dozijn runes die de skill op ingrijpende manieren veranderen. Je kunt op elk moment je skill- en runeselectie veranderen, zonder grote nadelen. Dit is een tweesnijdend zwaard. Enerzijds krijgt de speler zo veel meer vrijheid om te experimenteren met nieuwe builds en ontstaat er een veel grotere diversiteit aan mogelijke builds dan bij de eerdere games het geval was. Anderszijds gaat er wat van de identiteit van je karakter verloren omdat je karakter geen permanente build meer heeft. Het idee dat je ergens naar toe werkt – een specifieke eindbuild – zoals  zo sterk bij Diablo 2 het geval was, gaat hiermee een beetje verloren. Het lijkt er op dat het huidige systeem meer kortstondige voldoening geeft, waar het oude skillpunten systeem het spel op de lange termijn interessanter hield.

Een ander punt van zorg is de toevoeging van een Auction House. Spelers kunnen hun gevonden items op een door Blizzard geleverde veilingsite (ala Ebay) plaatsen, in de hoop dat andere spelers het van hen zullen kopen. Op het moment is alleen nog de Gold Auction House beschikbaar, waar spelers slechts met de ingame virtuele valuta kunnen handelen, maar over enkele weken zal ook de Real Money Auction House online komen; hier zal de speler ook met echt geld aan de gang kunnen. Van elke afgesloten transactie krijgt Blizzard een kleine som. Alhoewel het leuk is om spullen te verhandelen en dit aspect een belangrijk onderdeel vormde van de lasting appeal van Diablo 2, ben ik niet te spreken over de verdere commercialisering van de game wereld die dit betekent. World of Warcraft zette hier de afgelopen jaren de toon, met de toevoeging van allerlei micro-transacties. Spelers konden daar voor een klein bedrag allerlei (esthetische) veranderingen aanbrengen in hun karakter. Diablo 3 zet deze trend voort. Natuurlijk is een bedrijf gericht op geld verdienen, maar dat hoeft niet te betekenen dat werkelijk waar overal een commerciaal slaatje uit moet worden geslagen.

Daarnaast is de Auction House simpelweg de beste manier om door het spel te komen. Op de hogere moeilijkheidsgraden (Nightmare, Hell, Inferno) komen spelers uiteindelijk een punt tegen waar ze óf net zo lang bepaalde gebieden moeten uitkammen naar betere items, óf op de Auction House tegen een zachte prijs betere items kunnen kopen. In vrijwel alle gevallen is de laatste optie veel effectiever. Op het moment bevindt mijn max level character zich in de hoogste moeilijkheidsgraad, waar ik zonder aankopen op de Auction House geen deuk in een pakje boter zou kunnen slaan. Je krijgt als speler dus sterk het gevoel dat je op een gegeven moment wel gebruik van de Auction House moet maken, wil je verder geraken in de hogere moeilijkheidsgraden.

Tot slot moet nog vermeld worden dat Diablo 3 een zogenaamde online only game is. Waar Diablo 1 en 2 singleplayer spellen waren die óók online gespeeld konden worden, moet je bij Diablo 3 ten alle tijde online zijn, ook als je in je eentje speelt. Het idee hierachter is dat piraterij beter kan worden aangepakt en dat je ‘singleplayer’ karakter ook direct in multiplayer games bruikbaar is. Dit zou allemaal goed en wel zijn, ware het niet dat de Diablo 3 servers de eerste week flink liepen te roken en ook nu vaak nog errors geven bij het inloggen. Dit betekende dat vele spelers (waaronder ondergetekende) op meerdere momenten het spel in z’n geheel niet konden spelen. Dat is natuurlijk niet goed te praten.

Al met al is Diablo 3 een wisselend verhaal. De game heeft geweldig veel potentie, maar er zijn toch net iets te veel negatieve factoren die een topscore verhinderen. Vergis je niet, Diablo 3 is een genot om te spelen, maar het kan de torenhoge verwachtingen die haar voorgangers hebben geschapen helaas niet waar maken.

8.5

Hrôdholf

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s